Mesela ben babamla hiç dertleşmedim.
Bir kırgınlık var içimde ağlayarak atamadığım.
Babam var ama yok, orada ama değil, yakın gibi ama uzak. 
Olabilecek bütün güzel ihtimaller bir aradayken hiç birisinin gerçekleşememesine kırgın çocuk kalbim.
Yetişkin olunca bu gerçekliğin acısı ağır geldi.
Bilmez kalbinden bir kez öpülen çocuklar bu hissi.
Elleri sıcacık olanlar bilmezler yaz kış ellerimin neden hep buz gibi olduğunu.
Soğuğun korkutmadığını, en sevdiğim mevsimin kış olduğunu.
Çok soğuk bir gecede kendime sarıldım çünkü.
Ve bir daha hiç üşümedim.
Nihayetinde insan kalbiyle deliriyor, bilmiyorlar.
Ama sonra Ece Temelkuran sesleniyor,
Diyor ki:
Kuş uçtukça genişliyor gökyüzü der Rilke.
Belki hayat da yaşadıkça.
Böyle şeyler düşün.
Delirme.
Kimse duymaz çünkü bu gürültüde.
Sevgiler,
Ceren.
