Bana iyi gelmeyen hatta birbirimize bayağı bayağı zıt tarzlarda olan bir arkadaşımı evime konuk etmem hatta onu bir gece evimde ağırlamamla olanlar oldu 😊

Hoşuma gitmeyen şeyleri yapmam gerekiyormuş gibi hissediyor ve öte yandan da ne yaparsam yapayım bir şeylere mutlaka kulp giydirilip kınanacağını da biliyordum.

Bu nahoş durum karşısında neşem kaçtı ve hiç keyif alamadığım bir buluşmanın içindeydim.

Neden buna izin vermiştim, neden hayır diyememiştim, neden beni bu denli aşağıya çeken birilerini mahremime sokmuştum.

Çok öfkeliydim kendime;

Sözde sınırlarını iyi bilen, onu koruyabilen, tetikte ve uğrunda bedeller ödemiş bu vesileyle iyi öğrenmiş  deneyimli biriydim(öte yandan artık 40 yaşındaydım 😊).

Bir asker misali tartarak, ince elemeler yaparak o sınırdan geçişlere izin veriyordum ama bu sefer hata yapmıştım, hiç geçmemesi gereken birilerine izin vermiştim.

Ama öte yandan da bir şeyleri de görmüştüm bu deneyimle; ne anlamlı bir hayat kurduğumu, değerli ilişkilerimin ve en önemlisi çok değerli dertlerimin olduğunu fark etmiştim.

Vay be, gurur verici derken bulmuştum kendimi 😊

Hem öfke hem gurur, insan yanımız ve tezatlıklarımız 😊

İşte bu noktada hangi kullanım daha doğru diye sordum kendime;

Kişisel Sınır mı?

Kişisel Alan mı?

Kişisel sınır ifadesinin bende negatif bir etki yaptığını fark ettim, aynı bir ülkelerin sınırlarını koruması gibi bir mücadelede ve teyakkuzda olma hali… başarı ve başarısızlığı, sebep ve sonucu birbirine bağlayan.

Şefkatten uzak!

Halbuki hayat bu kadar sığ olamazdı, deneyimlerde edinilen zenginliklerimiz, dualite (zıtlıklar) ile öğrenen insan mekanizmamız var. Özümüz ise şefkatti!

Bazen kendi etik çizgimin içinde yaşarken bunların değerini göremiyor, ama bu durum zıttı haliyle, tabiri caizse burnumun dibine kadar geldiğinde yani bana temas ettiğinde asıl değerini fark edebiliyordum.

Aynı son yaşadığım deneyimde olduğu gibi…

Bu noktada kişisel sınır demek yerine ‘KİŞİSEL ALAN’ demenin beni farklı bir yere taşıdığını fark ettim.

Kişisel alanımın esnek ve canlı olduğunu, sert bir duvar olmadığını, bazen çok seçici bazen de olabildiğince geçirgen olabileceğini, beni tanımlayan ve aynı zamanda beni büyüten bir şey olduğunu fark ettim.

Ve özümüzde insan olduğumuzu!

Peki, çabamızı kişisel alanımızı korumak yerine içerisine odaklamak, orayı yeşertmek, oradaki kapasiteye ve yapılabileceklere yöneltmek nasıl olurdu?

Neler besliyor, neler zehirliyor? Neler çiçek açıyor, neler kokuşuyor? Neler mutluluk veriyor, neler değersiz hissettiriyor? Neler kahkaha, neler öfke sebebi? Neler yaratıcılığı destekliyor, neler köreltiyor? Neler öze yaklaştırıyor, neler yapaylaştırıyor?

Neler değerli, neler değersiz hissettiriyor?

Kişisel alanımızı yeşerttikçe ayrık otları kendiliğinden kaybolacaktı zaten, hayır demek kolaylaşacak, iyi gelenler bir zincirin halkası misali çoğalacaktı…

Çünkü öz değerimizin kök salıp, yeşereceği ve çiçek açacağı yer tam da bu alandı, kişisel alanımız! Öz değer ise öz saygıyı güçlendirecekti!

Ve tabii bazen ayrık otları da olabilirdi, geldikleri gibi de giderlerdi 😊

Sevgiyle ve şefkatle kalın!

Nurcan

Resim: Pinterest

<span class="bsf-rt-reading-time"><span class="bsf-rt-display-label" prefix="Okuma Süresi"></span> <span class="bsf-rt-display-time" reading_time="2"></span> <span class="bsf-rt-display-postfix" postfix="dk"></span></span>Kişisel Sınır mı, Kişisel Alan mı? yazısı ilk önce Ofistekiler üzerinde ortaya çıktı.

Manipülasyon

Uzun uzun bir süre tekrar yazabiliyor olmak çok güzel bir his!

İnsan kendisine neyin iyi geldiğini çok iyi biliyor, oradaki tatmini başka bir şeyle dolduramıyor olmasına rağmen uzağına itebiliyor o iyi hissettiren şeyi/ şeyleri.. nedenini bilmiyorum, her şeyi de bilmeyiverelim canım di mi yani😊

Benim yaptığım tam da buydu ama itiraf ediyorum çok özlemişim!

Uzun süredir içimde dem alan bir konuya değinmek istiyorum.

Son zamanlarda en çok düşündüğüm şey manipülasyon oldu, buradaki farkındalıklarımı paylaşmak da sanki büyük resmi görmeme katkı sağlayacak düşüncesiyle bu yazıyı kaleme alıyorum.

Kelime anlamı kısaca, karşı tarafın iradesini yok sayma ve fark ettirmeden kendi çıkarları doğrultusunda yönlendirme, ben ise şöyle tanımlıyorum; iradelerimizin üzerindeki baskı.

Ben kendimce meseleyi iki taraflı ele alacak olursam; gücümüzü vermek (muhtaçlık, korku) ve sevgi adı altında, bize ait olmayan sorumlulukları üstlenmek(kurtarıcılık).

Tanıdık geldi mi? :))

Bende konu oldukça derin, malum haritamda akrep vurgusu yoğundur.(Tabii ki astroloji konuşmayacağım, alanım değil sadece akrepler beni anladı:))

Karşımdakine duyduğum sevgi ile sıkıntı çektiği durumdan çıkması için ona yardım etme niyetiyle kurtarıcı rolünü üstlendiğimi fark ettim ilk önce, hatta bunu en yakın dostuma söylediğimde bana çok büyük bir tepki göstermişti, çünkü ona dokunan kısmı vardı konunun ve tepkisi son derece doğaldı.

Bu sadece bir kişide değildi, kim bana derdini anlatırsa sanki o dert bana ait ve bir çözüm bulmalıymışım gibi bir çabaydı benimkisi; bir şeyler yapmalıydım mutlaka, ona iyi gelmeliydim…

Aaa canım ne var bunda,  arkadaş olarak birbirimize yardım etmeyecek miyiz, tavsiyede bulunmayacak mıyız?  dediğini duyar gibiyim çünkü bende tam bu niyetle yapıyordum dengeyi biraz bozarak…

Halbuki her insan tanesi kendi biricik hayatının sorumluluğunu taşıyabilecek şekilde donanımla yaratılıyordu ve o sorumluluk ona aitti!

Benim kapasitem ise kendi hayatımın sorumluluğunu taşıyabilecek kadardı.

Tabii ki yardım edebilir, tavsiyelerde bulunabilirdim, ama sadece karşımdaki bunu talep ettiğinde.

Niyetin çok iyi olabilir ama kimseyi iyi etmek zorunda değilsin!

Kendi hareketlerimi ve davranışlarımı şekillendirmek kolay olanıydı(bu konuda idmanlıyım :)) zor olanı ise bana yapılan manipülasyonu engelleyebilmek, sınırlarımı net çizebilmekti..

Sağlıklı sınırlar içerisinde ilişkide bulunabilmek!

Kendi hayatımın sorumluluğunu  üstelenememe korkum ise kendimi manipüleye açtığım alandı. Hep bir yardıma, bir ele, yönlendirmeye yani birilerine muhtaçmışım gibi hissediyordum, onları kaybetmemek adına da yönlendirmelerine kulak veriyordum, dedikleri olsun da demekten vazgeçmesinler, küsmesinler bana, arkalarını dönmesinler!!! (burada boğazım düğümlendi resmen :(( )

Burası o kadar derindeydi ki, bu korkuyla şimdi asla yapmayacağım şeyler yapmışım hayatımda; özgür irademin tamamen gölgede, sönük kaldığı…

Tanrı ile kurduğum ilişki de tam da böyleydi, Tanrı’yı anlatanların manipülesi altındaydı onunla bağım, halbuki özünden O’nunla bağ kurmakmış doğal olanı, akletmez misiniz ile özgür iradelerimize yönlendirilmişiz zaten.

İşte tam da bu şekilde gücümü veriyordum ve bu da, hayatım üzerinde tahakküm kurmaları demek oluyordu tam anlamıyla..

Bu tahakküm en nihai noktada yargılanmak oluyordu benim için, kendi değerlerine göre  beni yargılamalarına izin veriyor çaresizce kendimi sürekli açıklama ve savunma durumunda buluyordum.

Seni seviyorum, dostun/arkadaşın/ailen olarak hep yanındayım, bu yüzden benim değerlerime göre oynarız, bana uymayan şeylerde tavrımı net ortaya koyarım, seni ve davranışlarını yargılarım, kriterlerime uyan davranışlarında ise bir kaplan gibi arkanda olurum!!!

Böyle bir ilişkisi doğru ilişki değildir ve bu sevgi de acıtan bir sevgidir!

Halbuki sevgi besleyici olmalı!

Benim için büyük bir adım olan, aynı zamanda beni çok güçlendiren bir anımı buraya bırakıyorum:

Yargılandığım ama aynı zamanda sevildiğim, madden ve manen desteklendiğim bir arkadaşıma, bu ilişkide bir şeylerin çok yanlış gittiğini ve sürekli kendimi açıklamak zorunda hissettiğimi, yargılandığımı halbuki sevginin bu olmadığını ve bu ilişkinin bu şekilde  devam etmesine izin veremeyeceğimi ifade ettiğimde, tabii ki niyetim bu değildiler hiç konuşulmadan “ben doğru olanı söylüyorum” yanıtını aldım yani ‘ben doğruyum, sen yanlışsın’ nın resmini çizmeye devam ediyorduk..

Veda gerçekleşti ve büyük bir adım bu eylemimle atılmış oldu..

Evet bunu zorlanmama ve kötü hissetmeme rağmen yaptım.

Bazen küçük bir adım, basit eylem gibi gözüken şeyler manen çok büyük etkilere sebep oluyor. Sanki büyük bir işe nerden başlayacağını bilemezsin ama ilk adımdan sonrası gelir ya…Benim bu adımım da tam böyleydi ve gerisi geldi ve itiraf etmeliyim ki hiç biri ilki kadar acıtmadı!

Bu ve benzeri bir kaç “hayır” demeyle, kendimi bu alanda bilinçlendirdikçe, bu tarz kişilerle bir şekilde arama mesafeler girmeye başladı. Tabii ki yine karşıma çıkıyor ama sınırlarımı biliyor ve koruyorum artık ve  gücümü ona verecek kadar kimseye muhtaç olmadığımı sık sık kendime hatırlatıyorum.

…

 Ya toplumun yaptığı manipülasyon?

Kanımıza işlemiş olan algılar; kadınlığa, anneliğe, evlatlığa, mutluluğa dair…

-meli ve -malılar ve aksini reddeden, ötekileştiren bir düzen.

Ben evlenirken ve anne olurken hazır mıyım demek yerine, ay yaşım geçmesin diye  düşünmüştüm mesela..  Halbuki bakınca ikisi de ne büyük sorumluluklar, üzerinde uzun uzun düşünülmesi gereken..

Yıllarca bazı mesleklerin başarı unsuru olduğu, diğerlerinin ise hep ikinci ve üçüncü sınıfta kaldığı ,evliliğin ve çocuk yapmanın şart olduğu, kadın ve erkek olmanın gerektirdikleri…bunlar bana temas eden tabular.

Sadece toplum değil, modern dünyanın dayattıkları da manipülasyonun bir başka yüzü…reklam ve satış dünyasının manipülasyonu…

Özgür iradelerimize dem vuran her şey bir çeşit manipülasyon; bizi mecbur veya muhtaç hissettiren, kalbimizdeki ses ile karar vermemizi, o kararla eyleme geçmemizi  engelleyen.

Evet desteğini gördüğüm spiritüel teknikler de buna dahil. Yeni bir sen,  bir hayat, her şey mümkünler…

İçinde olan ve bu alandan beslenen biri olarak bunun da bir çeşit manipüleye açık bir alan olduğunu düşünüyorum..

Hoş bu söylemler olmasaydı bugün faydasını görüyor da olmazdım ama burada dengeyi tutturmak önemli, kendi sınırlarımızı bilmek ve korumak…

…

JAAS tekniğini öğrenirken eğitmenim bir not düşmüştü alana, Jean Adrienne’dan olduğunu söyleyerek:

Kimseye akıl vermeyin, yardımcı olmaya çalışmayın(talep etmedikçe),onun iradesini yok sayarak onu güçsüzleştirmeyin.

Yani onun var olan gücünü elinden almayın!

Haddiniz olmayan sorumlulukları üstlenmeyin, kendi gücünüzü vermeyin!

Tabii ki ben bu konuyu tamamen çözdüm diyemem ama ilerlediğimi söyleyebilirim ki bu yazıyı yazıyor olmam da bunun bir göstergesi diyor ve kendimi izninizle tebrik ediyorum(çünkü az önce değerli bir kalp bana bunu hatırlattı, o kendini biliyor😊)

…

Yaratıcılığımıza/Sanata dair okuduğum kaynaklarla meseleye son nokta konuldu gibi oldu alanımda; aradığımız desteğin/ışığın/gücün her birimizin içinde olduğunu ,kimsenin kimseden üstün olmadığı gerçeği..

Kimse kimseden üstün değil! Hepimiz aynı özden yaratıldık!

Ve her birimiz o ışıkla kendi hayatlarımızı aydınlatabilecek ,o güç ile kendi hayatlarımızın sorumluluğunu taşıyabilecek varlıklarız.

Bu gerçeği iki yıldır içselleştirmeye çalışıyorum, hala bu alanda demleniyorum.

Yeter ki bize ait olan kendi gücümüzle temas edebilelim; burayı güçlendiren ilişkilerde bulanalım,  destekleyen eylemleri tercih edelim.

Hayat zaten bir şekilde, bize iyi gelmeyen şeylerin yanlış olduğuyla yüzleştiriyor bizleri ve bırak artık bunu, kendi hayatına odaklan diyor.

Yardım alıyorum tabii ki, sadece yardım alırken kendi gücümü teslim etmeden bunu yapmaya çalışıyorum diyerek söyleyeceklerimi sonlandırıyorum.

Not 1: Hep yurtdışında hayat övülür, güzellikler öne çıkarılır, Türkiye’de olmayanlar vurgulanır(algı, manipüle), yurtdışında yaşayan biri olarak bunların gerçeğin küçük bir kısmını yansıttığını söyleyebilirim.

Not 2: Dakota Johnson’ın başrolünde oynadığı “Materialists” filmini izledim, sanki konumu besleyen bir filmdi. Mutluluğu yanlış şeylerde aramaya dair güzel bir temaydı. Film için benim puanım 6,2 😊

Belki izlemek isteyen olur diye alana bırakıyorum.

Kendine hoşça bak!

Nurcan

<span class="bsf-rt-reading-time"><span class="bsf-rt-display-label" prefix="Okuma Süresi"></span> <span class="bsf-rt-display-time" reading_time="5"></span> <span class="bsf-rt-display-postfix" postfix="dk"></span></span>Manipülasyon yazısı ilk önce Ofistekiler üzerinde ortaya çıktı.

Normalde her yazımın belirli bir konusu olur! O konu bir şekilde kendini yaşamımda öne çıkar; bazen acı bir deneyim, bazen de dahil olduğum çalışmaların ortaya çıkardığı bir tema olarak.

Ona kulak kesilirim çoğu zaman, içime girmesine ve orada derinleşmesine izin veririm.

O derinleşme hali bende farkındalıklar yaratır, ortaya güzel şeyler çıkar. Sonrasında ise kelimelere dökülür o hal ve sizlere ulaşır.

Ama bu yazı diğerleri gibi değil!

Çok hayal ettiğim ,arzuladığım şeyleri yaşarken ama aynı zamanda yeninin, bilinmeyenin korkusu, endişesi, karanlığı ile boğuşuyorum.

Bir yanım sevinç çığlıkları atarken, bir yanım ise endişe sarmalına dolanıyor.

Ameliyathanelerde defalarca yaşadığım panik atak benzeri (doktor tanımlı değil) bir duyguyu orada bıraktığımı sanıyordum. Ama bir sabah, duşta beni yakaladı.

Sonra bir kaç gün sonra uykumdan nefes nefese fırladım!

Bunlar benim hayatta bir kaç kez yaşadığım durumlardır, oldu bitti diyemeyeceğim!

Konu dişiliğim, cinselliğim ve yaratıcılığımdı..

Bir kadın bedeninde var olduğum hayatımın direksiyonuna tek başıma geçmem!

Tüm tabu, mit, koşullanmaları ,inançları geride bırakarak.

Evet buradaydım hayatta, bu çok net!

Burada olmayı ben diledim! Bundan şikayetçi değilim asla!

Aynı zamanda gelecek ise karanlıktı, belirsizdi. Yeni bir hal mevcuttu, deneyimsizlik vardı!

İşte bu noktada korku kendini gösteriyordu.

Ne yaptım peki? Bu durumla biraz başa çıkabildim; korkuyu kabul ettim, ona kulak verdim. Bende kendisine bir kaç kelam ettim. Anlaşmaya vardık -en azından bu konuda- .Şimdilik iyi gidiyoruz : )

Sanatçının Yolu

Sanatçının Yolu’ndan sanırım hiç bahsetmedim. Aslında başlı başına bir yazı konusu. Bu yüzden ayrıntıya girmeyecek, teknik bilgi vermeyeceğim; bunu sonraya bırakıyorum.

Konuyla ilgili kısmına değinecek olursam; yaratıcılığımı besleyen, özümle/ruhumla/saf gücümle bağlantı kurmamı sağlayan; beni özgürleştiren, güçlendiren, cesaretlendiren bir alan.

Asla yalnız hissetmediğim, yalnız olmadığım için de güvenle ilerleyebildiğim bir alan!

Bu alanda ise 30 kadın birlikteydik; yargısız, koşulsuz bir yerden birbirimize arkadaşlık yaptık alandaki varlığımızda, bazen de yakın temasa geçtik, orada derinlerdeki duygumuzu paylaşabildik.

Çünkü yargı yoktu, yargısız bir yerden duyulmak isteyen sanatçı parçalarımız ve bunu sağlayan güvenli bir alan vardı.

Kulağa çok cazip geliyor değil mi? Kesinlikle öyle, iyi ki! dediklerim arasında..

Dün gece ise 12 haftalık yolculuğumuz bitti : (

Ağlamak isteyen bir yanım var ama henüz hazır değilim, hak ettiği vedayı yapabilmeyi umuyorum!

Bu ne demekti benim için? 

Büyümek!

Büyümekti! Güvenli yuvasında büyüyen bir çocuğun, artık yeni bir dünyaya -okula- adım atmasıydı. Ebeveynlerinin yerini öğretmeni ve yabancı yüzlerin almasıydı. Başka bir bina, başka bir sistem, başka kurallarla karşılaşmasıydı. Aynı zamanda yeni arkadaşlar edinmesi, yeni beceriler kazanmasıydı.

Büyümek!

Üniversite için yuvasını, şehrini, ülkesini terk eden bir gencin yepyeni yaşamıyla burun buruna gelmesiydi! Aynı zamanda hayallerine doğru süzülmesiydi.

Büyümek!

Dokuz ay karnında  taşıdığın canlının bir anda kollarında olması demekti, onu üstlenmek demekti! Aynı zamanda mucizelere tanıklık etmesiydi.

Bilinmezlik!

Bilinmezlik: Simgesel bir ölüm, bir bitiş… ve aynı zamanda yeni bir başlangıç!

“Bu bitiş benim için de tam olarak böyle bir yerde duruyor.”

“Tıpkı bir çocuğun, gelişimi için güvenli yuvasından çıkıp okula başlaması gibi…

Tıpkı üniversiteye gitmek için evini, şehrini, hatta ülkesini terk eden bir gencin yeni hayatına adım atması gibi…

Tıpkı bir annenin, dokuz ay boyunca karnında taşıdığı bebeğini kollarına aldığında yaşadığı o mucizevi an gibi…”

“Büyüdüm! Ve şimdi yeni fırsatlar, beceriler ve sorumluluklarla yola devam etme zamanı!

İçim çok buruk, o alandaki bağı kelimelerle tarif edemem. Oradaki güveni ve desteği..

Bütüne eden temas eden bir tarafım, güçlenen özgürleşen diğer tarafım.

Çünkü ben bir ve bütündüm. Biricikliğimin içinde bütün ile temas kurandım.

Bir yanım aciz insan parçası, bir yanım ise Tanrısallığı taşıyan özümdü!

Bir yanım sınırlı olan beden, bir yanım ise sınırsızlıktan gelen ruhtu!

İnsani yanım üzgün; kederli, korku ve endişeyle dolu. Ruhum ise mutlu, heyecanlı, kıpır kıpır!

Yazmak iyi hissettirdi! Biraz dinlenmeye ihtiyacım var sanırım!

Kendine hoşça bak!

Nurcan

<span class="bsf-rt-reading-time"><span class="bsf-rt-display-label" prefix="Okuma Süresi"></span> <span class="bsf-rt-display-time" reading_time="3"></span> <span class="bsf-rt-display-postfix" postfix="dk"></span></span>Konusuz bir yerden yazısı ilk önce Ofistekiler üzerinde ortaya çıktı.

Hayat aslında başlı başına bir yol; hayatımız dediğimiz şey ise yolda olma hali. Seçimlerimizle şekillendirebildiğimiz, aynı zamanda şeçimlerimizin ötesinde de var olan bir bilinmezlik.

Peki bu yolu nasıl yürüyoruz?

Öncelikle, hayatımızın sorumluluğunu üsteleniyoruz. 

Bu hayat benim hayatım diyerek yeteneklerimiz ve potansiyelimizin sorumluluğunu aldığımız gibi bizi rahatsız eden şeylerin de sorumluluğunu alıyoruz. Küskünlükleri, suçlu aramayı ve dış etkenleri hedef göstermeyi bırakarak.

Potansiyellerimiz başka bir yazı konusu olsun, bugün bizi rahatsız eden şeylere değinelim.

Bir şeyler ters, yanlış, rahatsız edici, üzerimizde yük misali duruyor…

Bunları fark ediyoruz ve böylelikle hayat yolumuzdaki zorluk/sınav temaları belirginleşmiş oluyor.

Her hayat yolu tamamen kişisel bir deneyimdir; herkesin kendi öyküsünü barındıran, kendine özgü bir deneyim alanı! Bu yüzden her mücadele, kendi içinde eşsizdir ve değerlidir!

İlerlerken kendimize güvenli ve destekleyici alanlar sunmak önemli. Sanatın her dalı, psikoloji, kadim bilgelik, spiritüel çalışmalar, çemberler, doğa gözlemi, astroloji ya da bilinçli farkındalık… Destek kaynaklarımızın listesi uzun, çeşitli ve bireyseldir.

Ancak burada kritik bir detay var: Herkese iyi gelen şey bize de iyi gelmek zorunda değil. “Mutlaka dene!” şeklindeki ısrarcı önerilere karşı temkinli olmalı, kendi yolumuzu bulmalıyız. Elbette deneyim paylaşmak güzel ama herkesin içsel yolculuğu kendine özgüdür.

Yalnız olmadığımızı bilmek!

Farkındalığımızı da yanımıza alarak, kendimizi açtığımız alanlarda farkında olmadan destekleniriz, yalnız olmadığımızı fark ederiz (mesela bir film karakteri benim durumuma benzer bir durum içerisindedir, benzer duyguları yansıtıyordur, ya da terapistimizin sözleri, ya da bir resimde yakalanan bir duygu…)

Burada en önemli nokta: yalnız olmadığımızı hissetmek!. Bu paylaşımlar, zihnimizdeki “Ben anormalim, ben tuhafım”  duygularının yersiz olduğunu gösterir ve yerini şefkatli bir alana bırakır. 

Utanç duygusu!

Ben tuhafım hissi utanç duygusunu doğurur çoğu zaman. Oysa utanç duygusu, insan için ölüm/yok olma hissine  en yakın olan ağır bir duygudur. 

İşte bu yüzden, “Yalnız değilim ve bu his/durum normal” diyebilmek, kendi içsel gücümüze ulaşmamızda güçlü ve şefkatli bir adımdır.

Gücümüzü toplarız, şefkati yanımıza alarak ve bize ağır gelen duygularımızla yüzleşiriz.

-Burada nefes al, bazen çok zor olduğunu biliyorum, deneyimleyenlerdenim! Geçiyor, her şey gibi!

Şimdi tam da bu kısmı biraz metaforik ele almak istiyorum.

Mağara Metaforu

Cesaretimizi toplayarak kendi içsel mağaramıza giriyoruz. Bu mağara karanlık, havasız ve belirsizdir; korkutucudur. Işıktan uzaklaşmak gibi gelir ama aslında kendimize yaklaşmaktır.

Mağara, tüm varlığıyla bizimdir ve içinde bize ait, çok değerli bir hazine saklıdır. 

Çünkü her zor duygu içinde bir fırsat barındırır! Bu yüzden bizimledir!

O hazine, yaşam boyunca kendini hissettirmiştir ama çevresini saran karanlık blokajlar nedeniyle ona sağlıklı yollardan ulaşmak zor olmuştur.

-İlerlerken desteğe ihtiyaç duyarız, insan doğamız bunu gerektirir. Bu alan hem zor hem de geçilebilir bir yerdir.-

Hazinemize yaklaştıkça, içimizde bir tanıdıklık hissi doğar: “Evet, sen benimsin” deriz. Ve o an, içimize derin bir tamamlanmışlık hissi dolmaya başlar: “Kavuştuk ve artık güvendeyiz.”

Bu mağara, aslında bilinçaltımızdır. Bireysel deneyimlerin yanında, kolektif bilincin izlerini de, ataların duygularını da taşır. Orada akla gelmeyecek kadar çok inanç kalıbı, hikâye ve duygu birikmiştir.

Psikanaliz, rüyalar, spiritüel çalışmalar, meditasyon teknikleri ve sezgilerimiz… Tüm bunlar, bizi bu mağaranın derinliklerine götüren araçlardır,

Yüzleşmek ve fark etmek özgürlüğü beraberinde getirir!

Bu mağaraya cesaretle girmek, kendi hazinelerimize ulaşmak ve bana ait olanla buluşmak… 

Hayatının sorumluluğunu alan, kendi iç dünyasına korkusuzca giren orada çiçekler açtıran kişidir, gerçek alkışı hak eden!

Cesur olanlar kendi mağarasına girebilenlerdir!

Oradaki hazineyi alır ve daha güçlü bir yerden hayatına devam eder!

Hayranım her birinize!

Geçen gün arkadaşım Pelin’le yaşadığımız bir durum, içimde güçlü bir takdir hissi uyandırdı. Bu hayranlığımı ona ifade ettim ama aynı zamanda bu satırlara da taşımak istedim.

Umarım bu yazı, yolculuğunuzda küçük de olsa bir destek olur.

Kendine hoşça bak!

Nurcan

Kaynaklar:

Resim:Pinterest

<span class="bsf-rt-reading-time"><span class="bsf-rt-display-label" prefix="Okuma Süresi"></span> <span class="bsf-rt-display-time" reading_time="3"></span> <span class="bsf-rt-display-postfix" postfix="dk"></span></span>Takdiri Hak Eden Yol! yazısı ilk önce Ofistekiler üzerinde ortaya çıktı.

İş dünyasında sıkça duyduğumuz ‘pazarlama’ kavramı, bir ürün ya da hizmetle ilişkilendirilir. Ancak bu kavramı bir bireyin kendini ifade etmesiyle bağdaştırmak çoğu zaman bana itici geliyor. Kendimi pazarlamak değil, yeteneklerimle ve potansiyelimle tanımlamak istiyorum.

Bu farkındalık, yıllar sonra mesleğime geri dönmek için iş başvuruları ve CV hazırlıkları yaparken belirginleşti. 

Pazarlama deyince aklımda bir ürün canlanıyor. Ama ben bir ürün değilim; bir satış yapmıyorum ya da bir algı yaratmaya çalışmıyorum. Kendimi “pazarlamak” düşüncesi bana tamamen ters geliyor. Çünkü ben bir insanım ve kendimi ifade ederken dürüst ve gerçekçi kalmayı seçiyorum…

(Çekincemi ifade ettiğimde, bu alanda yetkili birinin verdiği örnek aklıma kazındı. Milka çikolatasını ele aldı: Kimse içindeki yağ oranından ya da kalorisinden bahsetmiyor; sadece tadı ve verdiği hazza vurgu yapılıyor. Bu bir ‘marketing’, dedi.)

“Bir insan olarak yeteneklerimi ve becerilerimi tanımlıyorum. Sahip olduğum bu yeteneklerin, işverenin ve üreten bir kurumun ihtiyaçlarını karşılayacağına ve beklentilerini karşılamakla kalmayıp onlara değer katacağıma inanıyorum. (Hem ben bir çikolata değilim, zarar veren bir yanım da yok! :))”

Buradaki yanlış tanımlamaları düzeltmek kendimi iyi hissettiriyor,kendimi değerli ve dürüst bir yerde tutmamı sağlıyor.

Dürüstlük diyorum çünkü burada hassas bir yanım var. Dürüst olucam derken kendimi negatifte tuttuğumu farkettim.İki çocuklu bir anne olarak bakım verdiğim zamanlarda çalışmamış olmanın ve üzerine de göç etmenin,yeni bir dille tanışmanın yarattığı eksiklikte takılıp kalmışım.Sanki ben sadece bunlarmışım gibi :((

Çoğu zaman “sen bir insansın ve kusurlusun!” derken bulurum kendimi;bu ses mükemmel olmam için için beni yetersiz,eksik hissettiren sabotajcı sesi şefkatle susturan bir sestir,izin veririm o sese ve devam eder o ses, “sadece Tanrı kusursuzdur!Sen tanrı değilsin ki,kusurlu olmandan daha doğal ne var ki!”

Toplumdan gelen bir özellik mi yoksa büyüdüğüm aile ortamından mı kaynaklanıyor,bilmiyorum ama ‘mütevazı’ bir şekilde büyütüldüm. Belki de bu, başarılarımın takdir edilmemesiyle bağlantılıydı. Kusurlarım,düzeltme amacıyla hep vurgulanırken başarılarım ‘zaten olması gerekenler’ olarak görülüyordu. Ancak mütevazılığın dengesi şaşınca, yerini eksik hissetme duygusuna bırakabiliyor.

Böyle bir yerden bakınca bir iş görüşmesinde dik ve emin bir duruş ile benim yeteneklerim bunlar ve size katkı sağlayacağıma inanıyorum demek zorlayıcı olabiliyor.

13 yıl iş hayatından uzak olmak bir eksiklik,bunu kabul ediyorum ardından bunu nötrleyecek güzel özelliklerimi sıralıyorum hemen:iş ahlakı,disiplinli olmak,dürüstlük,etik değerlere önem vermek,olgunluk,duyarlılık..gibi karakterize edilecek bir sürü özelliğim.

Bu kısım nötrlendi,gelelim asıl konuya..

Kendimi, yeteneklerim ve potansiyelimle en iyi şekilde ifade etmek; aynı zamanda tüm bunların karşı tarafa da fayda sağlayacağına inandığımı hissettirmek istiyorum. Bu noktada, işi başarılı bir şekilde yapabileceğime olan inancımı destekleyen güçlü ve tam da bu işe uygun özelliklerime değinmem gerekiyor.

Kendi mesleğim açısından biçilmiş kaftan olduğuma inanıyorum. Yeteneklerim, bu işin gerekliliklerini karşılayacak özellikler taşıyor. Bu düşünceyle odağımı koruyorum: ‘Senin beceri ve yeteneklerin, bu işin incelikleri için gerekli. Gücünü bu alanda ortaya koy!’ Bu yaklaşım, kendime duyduğum güveni güçlendiriyor ve karşı tarafa da bu güveni hissettirmemi sağlıyor.

Her birimizin güçlü yanları olduğuna ve bunları keşfettiğimizde daha tatmin edici bir hayat yaşadığımıza inanıyorum. Güçlü yönlerimizi geliştirerek yaratıcılığımızı artırıyor ve bulunduğumuz işe katkı sağlıyoruz. İşte bu yüzden hepimiz biricik ve özeliz. Kendimizi bu potansiyel içinde konumlandırmak, hem kendimize hem çevremize değer katıyor!

İşte bu yüzden her birimiz çok biriciğiz.Sadece bunu keşfetmeye ve görmeye ihtiyacımız var.Buradaki yetenekler çok büyük potansiyeli taşıyor.Kendi içinde doğurgan bir döngü yani..İlk etapta bize bakan kısmı “bilinçli bir yönelim” gerisi ise tanıklık etme hali.

Kendi motivemi sağlamış bulunuyorum,o zaman bana bol başarılar beni bekleyen görüşmede :))

Kendine hoşça bak!

Nurcan

Not:Bana yazmaktan sakın çekinme,duymak ve dinlemek beni de büyüten bir şey,bunu isteyen bir yerdeyim!

Kaynaklar:

Resim:Pinterest

<span class="bsf-rt-reading-time"><span class="bsf-rt-display-label" prefix="Okuma Süresi"></span> <span class="bsf-rt-display-time" reading_time="3"></span> <span class="bsf-rt-display-postfix" postfix="dk"></span></span>Kendimi pazarlamıyorum, kendimi ifade ediyorum! yazısı ilk önce Ofistekiler üzerinde ortaya çıktı.

Erdemler, bizim iyi bir insan olma yolunda edindiğimiz değerlerdir; şefkat, anlayış, iyilik, samimiyet, sevgi, hoşgörü, azim, kabul, dinlemek gibi…

Hayatta yaşadığımız her olayda erdemlere temas ederiz. Bazen birinin yaptığı kötülükte kendi iyi olma erdemimizi büyütürüz; bu davranış kötü, bundan kaçınmalıyım deriz. Ya da birine istemsizce nahoş bir davranışta bulunuruz, sonrasında pişman olup orada olması gereken doğru davranışı içselleştiririz.

Bu, olgunlaşma halidir; kâmil insan olma hali… Hayat yolu ise bana göre “Erdemlerle Bezenme” sanatıdır.

Lakin burada bazı erdemler bizi tuzağa düşürebiliyor. Sanatçının Yolu kitabında Julia Cameron buna “Erdem Tuzağı” diyor. Bu erdemler bizi bir yerlerde yüceltirken, diğer taraftan alıkoyar.

İyi bir anne olma erdemi, kendi bireyselliğimizi unutturur; iyi bir çalışan olma hali, aile hayatımızı geriye atar. İyi bir sanatçı olma hali, yaratmaktan ve adım atmaktan alıkoyar. Merhametimizle çocuğumuzun sorumluluk alamaması, fazla canlı cıvıl cıvıl yanımızla ikili ilişkilerin dinamiğini tek taraflı üstlenmek gibi…

İyi olma, bir yerin hakkını verme hali güzeldir ama buradaki denge gözetilmediğinde başka bir tarafta dengesizliğe sebep olur. Ego sağlıklı bir şeydir ama çizginin altı ve üstü sağlıksızlaştırır; buradaki durum da çizginin üstünde olma hali.

Üçüncü defa Sanatçının Yolu grubuna katılıyorum ve ancak şimdi aydım a dostlar! Vakti şimdiymiş demek ki diyorum. 🙂 Kendi erdem tuzağımla yüzleşiyorum ve bunu sizinle de paylaşıyorum.

Benim erdem tuzağım, oldukça iyi olma hali… Annelikte oldukça iyi olma, araba kullanırken oldukça iyi olma, öğrendiklerimi uygulamada oldukça iyi olma, hayatı yaşamada, meselelerin üstesinden gelmede oldukça iyi olma, yaratıcılığımda oldukça iyi olma, ilişkide oldukça ideal bir partner olma hali; yani üstlendiğim her şeyde oldukça iyi olma hali…

Buradan bakınca çok masum görünüyor; “Ne güzel işin hakkını veriyorsun,” diyordum kendime şu güne kadar. Bu yaşıma kadar benimle bu yüzden gelmiş zaten kaçak. 🙂 Ama fark ettiğim şey, tad alamama, yarış hali, kanıtlama çabası, iyi değilsem komple reddetme, iyi olacağıma inanmıyorsam hiç girişmeme, iyi olamadığımda başarısızlık, haddimden fazla sorumluluk, eksiklik duyguları… gibi ağır duygular ve burada kendime yaptığım haksızlık.

Yabancı dil ile ilişkim bu yüzden hep bozuk mesela. Tam olarak o dile hâkim değilsem olanı da yok sayıyorum. (Ve ben şu an yabancı bir ülkede yaşıyorum, düşünün içsel kavgamı. :)) Ben bu dili bilmiyorum, bak anlayamadığım bir sürü şey var diyerek olanı da reddediyorum ki bu, dil öğrenmenin doğasına aykırı. Yüzmede profesyonel değilim mesela, olmayı arzulayan bir yanım var ama bir şekilde yüzebiliyorum. Ama oldukça iyi olamadığım için bu halimi yok sayıyorum, “Sen yüzme bilmiyorsun,” diye kendimi başarısız ve eksik sayıyorum. Ödevlerimi tam yapamadıysam eğer, yaptıklarım da direkt gözümde kayboluyor; “Yapamadın işte, yapmadın,” derken buluyorum kendimi. İlişkilerimde ben gayet iyi olayım diyerek ilişki dinamiğini tek başıma üstleniyorum; sonra da yorgun hissediyorum ve ben bırakınca kopacak tedirginliği de cabası. En çok da yaratım yapmamı ve kendimi gerçekleştirmemi baltalıyor bu hal; oldukça iyi olmayı bekleyen bir hal beni adım atmaktan men ediyor, cesaretimi yok ediyor. Bunun gibi sayabileceğim bir sürü örnek…

Burada kaçırdığım şeyler ise insan olmak, deneyimlemek, tad almak, çaba göstermek, denemek, yolda olmak; sonuçtan bağımsız, yeniye açık olmak, macera, şefkatte ve kabulde olmak, yeteneklerimle ve yetemediklerimle var olmak, olduğum halimle bir birey olmak, onaylamak, teslimiyet ve güven, başarı, cesaret…

Aslında bu erdem tuzağı beni olduğum halin en iyi hal olduğundan uzaklaştırıyor. Ölçülere, kıyaslamalara, mükemmel sanılana tabii tutuyor. Çok acımasızca, biliyorum. 🙁

Ama şimdi diyorum ki: “Olduğum hal en iyi hal zaten!” ve “Buradaki tek ölçü benim!”
“Hayat ise deneme ile deneyim kazanma, tüm bunlar olurken de tad alma yeri.”

Kendine hoşça bak!

Nurcan

Kaynaklar:
Kitap:Julia Cameron/Sanatçının Yolu
Görsel:Pinterest

<span class="bsf-rt-reading-time"><span class="bsf-rt-display-label" prefix="Okuma Süresi"></span> <span class="bsf-rt-display-time" reading_time="3"></span> <span class="bsf-rt-display-postfix" postfix="dk"></span></span>Erdem Tuzağı yazısı ilk önce Ofistekiler üzerinde ortaya çıktı.

Dün bloğumu yazmak için bir kafeye gittim, nezih bir ortamda, şık kıyafetlerim içinde zarafetle oturup yazıma konsantre olacaktım. İdeal sahnem hazırdı; defalarca görmüştüm bu sahneyi ve hemen uyum sağladım.

Ama sadece dış koşullara uyum sağlamıştım; içimdeki sosyal kaygı, “Hoop, dur bakalım!” diyerek hemen kendini gösterdi. Henüz mekâna varmadan tüm vücudumu gerginleştirdi, mekânı beğenmedi ve beni başka bir yere yönlendirdi. O vakte kadar zaten eften püften işlerle oyaladı beni. En sonunda da siparişimi alan bayanla yaşadığım iletişimsizlikle iyice kendini var etti.

Evet, bu tam anlamıyla sosyal kaygıydı ve oradaydı; ağını tüm bedenime dolayarak beni sarmalamıştı. Zaten blog yazıp bunu sosyal ortamda paylaşacak olmam bir sosyal kaygı yaratıyordu, üstüne üstelik diline tam vakıf olamadığım (lehçe ve şive, gırtlak yapısı gibi faktörler de eklenince) bir ülkede dış bir mekâna giderek bu kaygıyı depreştiriyordum.

Sonuç ne mi oldu? Hüsran tabii ki 🙂 “Sen kim, yazmak kim…” gibi yargılayıcı, azarlayıcı, etiketleyici, yok edici ifadelerle eve geri döndüm.

Aslında evden çıkmadan önce, podcastte “Bir Aile Meselesi” kanalında “yalnızlık” temasını dinlemiştim. (Bir Aile Meselesi kanalı, üniversite psikoloji bölümünü birlikte okuyan, yıllardır bu alanda faaliyet sürdüren çok tatlı bir çiftin kanalı, tavsiyemdir.) Yalnızlıkla nasıl başa çıkabildiklerine dair kendi deneyimlerini paylaşırken Zeynep Hanım, “Kaygılı ve hassas kişiliğimle baş ederken yalnız hissettim.” diye bir tanımlamada bulundu kendisiyle alakalı. Bu işe yıllarını vermiş bir insanın itirafına ihtiyaç duyuyormuşum demek ki, yıllardır görmediğim, gördüğümde de kaçmaya, kurtulmaya çalıştığım sosyal kaygı bozukluğum ve hassas kişiliğimi kabul etmek için.

Kabul diyorum ve burada biraz duruyorum, belki sen de durmak istersin.

Kaygılı ve hassas bir kişilik olduğumu kabul ettim.

Kabul ettiğim an savaşım bitti, mücadele kendini gösterdi. Savaş diyorum çünkü savaşta yenen ve yenilen vardır, mücadele diyorum çünkü mücadelede strateji geliştirip güçlenmek vardır. Savaş yenilgiyi ve hayal kırıklığını barındırıyor, mücadele ise yeteneklerini, özgüvenini güçlendiriyor. Savaşta reddediş, mücadelede kabul vardır. Savaşta öfke, mücadelede ise şefkat vardır.

Ben henüz dünyaya gözlerimi açmışken, güven ve sevgi ihtiyacım karşılanmamış (illa dehşet verici bir olaya gerek yok burada, ben de bir anneyim ve istemeden hangi duygulara sebep oldum acaba) sonuç olarak elzem olan sevgi ve güvenin eksikliği kaygıyı doğurmuş. Sosyal kaygı bir canavar, bir kusur, bir etiket olarak kendini var etmiş benliğimde.

Ondan kaçmaya ve kurtulmaya çalışarak enerjimi boşa harcamış, kendimi kurban bilincine yaklaştırmışım. Bu, insanın kendine yapabileceği en büyük eziyet 🙁

Halbuki her insan gibi ben de kusurları olan bir canlıyım, bu hayat yolunda da o kusurlarımı iyiye çevirmeye çalışacak olan bir canlı türü, herkes gibi…

Böyle deyip kabule geçtiğimde, “Evet, seni görüyorum, duyuyorum; sen oradasın ama benden büyük değilsin, seninle başa çıkabilirim. Hadi gel el ele ilerleyelim, beni zorlayacağını biliyorum ama ilerlemeye devam edeceğiz ve ilerledikçe küçüleceksin, hatta belki bir vakit oyun figürü olacaksın.” diyebiliyorum.

Korku için bu metodu uygulamıştım ve eğlenceli gelmişti. Bu duygular neden var kısmına girmiyorum. Bu bambaşka bir konu.

Bu ömür boyu böyle mi sürecek? Kaçıp reddettiğim sürece evet, ama kabule geçtiğimde hayır.

Beynimiz metaforları sever, hadi oynayalım 🙂 Onu bir soğana benzetecek olursam, onunla el ele ilerlediğimde her eşikte ondan bir tabaka kalkacak, bir tabaka daha, bir tabaka daha… Böylelikle onunla daha kolay mücadele eder hale kendimi taşımış olacağım, burada pratik taktikler geliştirmiş olacağım. Benim için onunla sesli konuşmak güzel bir taktik 🙂 Belki sen de kendi taktiğini bizimle paylaşmak istersin, çok mutlu olurum.

Bakın, bu yazım size ulaştı; bu ne anlama geliyor? 🙂

El ele de yürünebiliyormuş!

Peki bu denli sosyal kaygıya sahip olup da hayallerimin hemen hemen hepsinin sosyallik barındırıyor olması ise bende yeni bir kapı açtı. Bu nasıl bir çelişkidir diye ilk başta çemkirdim tabii ki 🙂

Bu mevzu da içimde demlensin, diliyorum ki başka bir yazı başlığı olsun.

Kendine hoşça bak!

Nurcan

Kaynaklar:
Görsel:Pinterest
Podcast:Bir Aile Meselesi

<span class="bsf-rt-reading-time"><span class="bsf-rt-display-label" prefix="Okuma Süresi"></span> <span class="bsf-rt-display-time" reading_time="3"></span> <span class="bsf-rt-display-postfix" postfix="dk"></span></span>Savaş mı, Mücadele mi? yazısı ilk önce Ofistekiler üzerinde ortaya çıktı.

Yeni evli bir çifte yöneltilen,”Evlilik nasıl bir deneyim?”sorusu üzerine yapılan değerlendirmede ortaya dökülen kırgınlıklar ve güzellikler üzerine partnerimle uzun uzun konuştuk.Tabii öncesinde genelde çiftlerde  sorun teşkil eden meselelerin halı altı edildiği,bizim ise bu meseleleri halı altı etmeyip yüzleşmeyi,oradaki duyguları ifade etmeyi tercih edip,sağlıklı iletişim ile bunu zarafetle yapabildiğimiz itirafını kendimize yaptık,çünkü bu değerli iletişim teşekkürü hakediyordu! :))

Konuya geri dönecek olursak,yeni evli çiftimizdeki  bayan babasından yana yaşadığı hayal kırıklığını eşinde de yaşıyordu ve buradaki öfkesini dindiremiyordu bir türlü.Sonra konu şuraya evrildi,kızlar babaları tarafından onlara hissettirilen ağır duyguları partnerlerinde/eşlerinde,erkekler de anneleri tarafından hissettirilen ağır duyguyu partnerlerinde/eşlerinde yaşayabiliyorlardı.(Esas nokta:bakım veren dişil ve eril rolünü üstlenen kişiler).Bu konunun bilimsel yanına ve araştırma sonuçlarına girmeyeceğim, çünkü bu konuda oldukça fazla kaynak var. İsteyenler araştırabilir.Meselenin sadece bir tarafı bu,insan davranışlarıyla çok kompleks bir varlık,bu unutulmamalı.

Ben buradaki kendi deneyimim ve farkındalığımı paylaşmak istiyorum.Evet ben de babamdan hissettiğim yarayı evliliğimde de deneyimledim;iletişim kuramayan ve erile muhtaç olmayıp güçlü bir kadın olmamın yarattığı tehdit hissini ensemde hisseden sonuç olarak yalnız bir birey olan bir kadımdım.Bir eş figürü ile  aynı roller hayatımda devam ediyordu.

Önce ben yüzleşmemi yaptıktan sonra sevgilime sordum:”Peki sen?”
O da yüzleşmesini yaptı(sanırım ilk defa bu soruyu kendine sorduğu için yüzleşme diyorum).Sessizce ve yargısızca dinliyordum. Bu, ikimiz için çok hassas bir andı, tıpkı onun beni yargısızca ve dikkatle dinlediği gibi.Hassas bir alan burası,aynı hassasiyeti sende kendine göster çok isterim.

O da dişil figür tarafından sürekli yöneldirildiğini,müdehale edildiğini ve buna karşı sert bir hayır duvarını ördüğünü paylaştı(İzni ile burada paylaşıyorum).

Evli çiftimizdeki örnek ise kumar oynayıp aileyi perişan eden bir baba ile bir kaç kez kumar oynayıp yüksek bir meblağı kaybeden bir eş.

Başka bir arkadaşımın babası ona sürekli ‘Sen dik kafalısın, bizi dinlemiyorsun, kendi bildiğini okuyorsun’ derdi. Evlendiği adamdan ve hayatına giren diğer erkeklerden de aynı şeyleri duyması, sürekli yalnız hissetmesine neden oldu.

Her olay kendi içinde başlı başına bir hikaye,ben önüme çıkan örnekleri paylaşıyorum,bunu yaparken de yorum yapmamayı tercih ediyorum.Sadece kendimi ve deneyimlerimi yorumluyorum.Senden de aynı şeyi rica ediyorum,paylaşma amacım sadece ve sadece (dilersen eğer) kendi hikayene dönüp bakman.

“Herkes Evine Dönmek İster” kitabının yazarı Psk.Tuba Karacan’ın kitabının ismi üzerine yaptığı bir paylaşımdan aklımda kalanları paylaşmak istiyorum burada,”Herkes evine dönmek ister,çünkü oradaki yaralarla yüzleşmek ister.O yaralar açıldığında kişi çocuktu,koşulsuz kabul etti verilen her şeyi,ona yapıştırılan tüm kalıpları,açılan tüm yaraları ama şimdi yetişkin bir birey ve bunların bazılarının yanlış olduğunu farketti,bu yanlışı düzeltmek için bu yüzleşmeyi yapmak zorunda,bu yüzden herkes evine dönmek ister.” mihvalinde bir açıklamaydı.
Ben de boşandıktan sonra fiziki olarak bir müddet ailemin yanında kaldım,dönüp baktığımda bu yüzleşmeyi yapıp hayatıma daha özgür,hesaplaşması bitmiş bir hal ile devam etmem gerekiyormuş diyebiliyorum.(Bu kısım başka bir yazı konusu olabilir belki)

Herkesin fiziki olarak evine mi dönmesi gerek peki,hayır tabii ki de..bizim için yuva kavramı doğduğumuz ev,ilk yakın ilişkimiz ise oradaki bireylerle kurulan ilişki modeli.
Hadi oyunlaştıralım biraz, yuva rollerin edinildiği alan,seçme ve itiraz etme şansın yok.Orda herkes bir rol üstleniyor ve b uroller içselleştiriyor.Bu sahnenin tekrarı ise yakın ilişkilerimizde -özellikle evlenip kendi yuvamızı kurduğumuzda- oynanıyor.Bildik rollere bürünüyoruz hemen,bildik olanı çekiyoruz kendimize(Bildiğin şeytan,bilmediğin bir insandan daha iyidir,bilmek güç verir insana,bilmemek ürkütür/Alıntı).Tek fark,artık yetişkindir tüm rol sahipleri.

Bu, yetişkin olarak akıl yürüttüğümüz ve kendi sınırlarımızı çizebildiğimiz bir alandır. Aynı tiyatro sahnesi oynanıyor, ancak roller değişebiliyor.

Benim;iletişim kurabildiğim,güvenle dişiliğimi yaşabildiğim,kadın olarak özgür ve yetenekli hissettiğim, sağlıklı sınırlar inşaa etmem gibi.
Sevgilimin ise,bir eşin/partnerin söylemesine gerek kalmadan sorumluluk alması,olaylara müdahil olabilmesi ve böylelikle kendini daha da güçlendirip,yeteneklerini,zekasını ortaya çıkarması gibi.
Diğer örnekte ise,insanların bir birey olarak hata yapabileceğini kabul edip,büyük de olsa bir hatanın bir kişiyi küllen kötü bir insan yapmayacağı gerçeğini,oradaki pişmanlığı,özrü kabul edip affetmeyi ve böylelikle güvenmeyi,birleşmeyi,sarmalanmayı kabul etmesi gibi..(Son örnek işin belkisi,olay örgüsünü tüm yönleriyle ele almadan yorum yapmak asla doğru olmaz.Sadece kendi örneğimi ve partnerimin örneğini yorumluyorum.)

Şu sesi de duyabiliyorum,”Ama benim babam şöyleydi ama partnerim hiç de öyle değil.”Çok haklısın,benim babam da sigara içerdi,futbolu ve yüzmeyi çok severdi ama evlendiğim adamda bunların hiçbiri yoktu.Babamdaki bu şeyler bende derin yaralar açmamış demek ki,bende açılan yara ile yüzleşeceğim partnerleri hayatıma çekiyorum.Buradaki ele alınması gereken şey duygu;ağır gelen,rahatsız hissettiren his.

Şimdiki partnerim ile mükemmel denilecek şekilde sağlıklı iletişim kurabildiğim ve dişiliğimi güvenli bir şekilde yaşayıp onu yeşertebildiğim,güvenebildiğim,zırhımı indirdiğim bir ilişki içerisindeyim.Yaralarımı sarabildiğimin ve özgürleşmeye devam ettiğimin resmidir bu.

Tabii ki aramızda yaşadığımız tartışmaların sonucu olarak bunları konuşuyoruz,yani yaralar sarılmaya sağlıklı sınırlar çizilmeye devam ediliyor.Burada toz pembe bir rüya resmi çizmek istemem.Çünkü rüya rüyadır,hayat ise çok gerçek,matemiği olmayan ve çok bireysel🙃

Bir sürü kaynaktan destek alarak kendimi iyileştirme yolculuğumdaki deneyimlerimden ve farkındalıklarımdan yola çıkarak bu yazıyı paylaşıyorum,diğer her yazım gibi.

Dilerim bir farkındalık olsun,karşı tarafı suçlamak evet ilk etapta rahatlatıyor fakat ben burada “nasıl davranmalıyım ve nasıl kişisel güvenli sınırlarımı inşa etmeliyim?” bakışını doğru buluyorum.

Not:Blutv’de yayınlanan “İlk ve Son” dizisinin ilk sezonu tam da bu temayı işliyor.İkinci sezonu ise hemcinsimiz olan aile bireylerimizle olan ilişkimizden doğan benliklerimize değiniyor.
Meseleyi tek taraflı ele almak çok yanlış olur,bu sebeple bu yapımı çok başarılı buluyorum.

Kendine hoşça bak!

Nurcan

Kaynaklar:

Resim:Pinterst
Kitap:Psk. Tuba Karacan,Herkes Evine Dönmek İster
Dizi:İlk ve Son / BluTv

<span class="bsf-rt-reading-time"><span class="bsf-rt-display-label" prefix="Okuma Süresi"></span> <span class="bsf-rt-display-time" reading_time="3"></span> <span class="bsf-rt-display-postfix" postfix="dk"></span></span>Partnerlerimiz bizi ne ile  yüzleştiriyor? yazısı ilk önce Ofistekiler üzerinde ortaya çıktı.