Farkındalık arşivleri - Ofistekiler

Kişisel Sınır mı, Kişisel Alan mı?

Nurcan Bağ — Thu, 09 Oct 2025 04:35:55 +0000

Bana iyi gelmeyen hatta birbirimize bayağı bayağı zıt tarzlarda olan bir arkadaşımı evime konuk etmem hatta onu bir gece evimde ağırlamamla olanlar oldu 😊

Hoşuma gitmeyen şeyleri yapmam gerekiyormuş gibi hissediyor ve öte yandan da ne yaparsam yapayım bir şeylere mutlaka kulp giydirilip kınanacağını da biliyordum.

Bu nahoş durum karşısında neşem kaçtı ve hiç keyif alamadığım bir buluşmanın içindeydim.

Neden buna izin vermiştim, neden hayır diyememiştim, neden beni bu denli aşağıya çeken birilerini mahremime sokmuştum.

Çok öfkeliydim kendime;

Sözde sınırlarını iyi bilen, onu koruyabilen, tetikte ve uğrunda bedeller ödemiş bu vesileyle iyi öğrenmiş deneyimli biriydim(öte yandan artık 40 yaşındaydım 😊).

Bir asker misali tartarak, ince elemeler yaparak o sınırdan geçişlere izin veriyordum ama bu sefer hata yapmıştım, hiç geçmemesi gereken birilerine izin vermiştim.

Ama öte yandan da bir şeyleri de görmüştüm bu deneyimle; ne anlamlı bir hayat kurduğumu, değerli ilişkilerimin ve en önemlisi çok değerli dertlerimin olduğunu fark etmiştim.

Vay be, gurur verici derken bulmuştum kendimi 😊

Hem öfke hem gurur, insan yanımız ve tezatlıklarımız 😊

İşte bu noktada hangi kullanım daha doğru diye sordum kendime;

Kişisel Sınır mı?

Kişisel Alan mı?

Kişisel sınır ifadesinin bende negatif bir etki yaptığını fark ettim, aynı bir ülkelerin sınırlarını koruması gibi bir mücadelede ve teyakkuzda olma hali… başarı ve başarısızlığı, sebep ve sonucu birbirine bağlayan.

Şefkatten uzak!

Halbuki hayat bu kadar sığ olamazdı, deneyimlerde edinilen zenginliklerimiz, dualite (zıtlıklar) ile öğrenen insan mekanizmamız var. Özümüz ise şefkatti!

Bazen kendi etik çizgimin içinde yaşarken bunların değerini göremiyor, ama bu durum zıttı haliyle, tabiri caizse burnumun dibine kadar geldiğinde yani bana temas ettiğinde asıl değerini fark edebiliyordum.

Aynı son yaşadığım deneyimde olduğu gibi…

Bu noktada kişisel sınır demek yerine ‘KİŞİSEL ALAN’ demenin beni farklı bir yere taşıdığını fark ettim.

Kişisel alanımın esnek ve canlı olduğunu, sert bir duvar olmadığını, bazen çok seçici bazen de olabildiğince geçirgen olabileceğini, beni tanımlayan ve aynı zamanda beni büyüten bir şey olduğunu fark ettim.

Ve özümüzde insan olduğumuzu!

Peki, çabamızı kişisel alanımızı korumak yerine içerisine odaklamak, orayı yeşertmek, oradaki kapasiteye ve yapılabileceklere yöneltmek nasıl olurdu?

Neler besliyor, neler zehirliyor? Neler çiçek açıyor, neler kokuşuyor? Neler mutluluk veriyor, neler değersiz hissettiriyor? Neler kahkaha, neler öfke sebebi? Neler yaratıcılığı destekliyor, neler köreltiyor? Neler öze yaklaştırıyor, neler yapaylaştırıyor?

Neler değerli, neler değersiz hissettiriyor?

Kişisel alanımızı yeşerttikçe ayrık otları kendiliğinden kaybolacaktı zaten, hayır demek kolaylaşacak, iyi gelenler bir zincirin halkası misali çoğalacaktı…

Çünkü öz değerimizin kök salıp, yeşereceği ve çiçek açacağı yer tam da bu alandı, kişisel alanımız! Öz değer ise öz saygıyı güçlendirecekti!

Ve tabii bazen ayrık otları da olabilirdi, geldikleri gibi de giderlerdi 😊

Sevgiyle ve şefkatle kalın!

Nurcan

Resim: Pinterest

Kişisel Sınır mı, Kişisel Alan mı? yazısı ilk önce Ofistekiler üzerinde ortaya çıktı.

Konusuz bir yerden

Nurcan Bağ — Wed, 05 Mar 2025 06:44:15 +0000

Normalde her yazımın belirli bir konusu olur! O konu bir şekilde kendini yaşamımda öne çıkar; bazen acı bir deneyim, bazen de dahil olduğum çalışmaların ortaya çıkardığı bir tema olarak.

Ona kulak kesilirim çoğu zaman, içime girmesine ve orada derinleşmesine izin veririm.

O derinleşme hali bende farkındalıklar yaratır, ortaya güzel şeyler çıkar. Sonrasında ise kelimelere dökülür o hal ve sizlere ulaşır.

Ama bu yazı diğerleri gibi değil!

Çok hayal ettiğim ,arzuladığım şeyleri yaşarken ama aynı zamanda yeninin, bilinmeyenin korkusu, endişesi, karanlığı ile boğuşuyorum.

Bir yanım sevinç çığlıkları atarken, bir yanım ise endişe sarmalına dolanıyor.

Ameliyathanelerde defalarca yaşadığım panik atak benzeri (doktor tanımlı değil) bir duyguyu orada bıraktığımı sanıyordum. Ama bir sabah, duşta beni yakaladı.

Sonra bir kaç gün sonra uykumdan nefes nefese fırladım!

Bunlar benim hayatta bir kaç kez yaşadığım durumlardır, oldu bitti diyemeyeceğim!

Konu dişiliğim, cinselliğim ve yaratıcılığımdı..

Bir kadın bedeninde var olduğum hayatımın direksiyonuna tek başıma geçmem!

Tüm tabu, mit, koşullanmaları ,inançları geride bırakarak.

Evet buradaydım hayatta, bu çok net!

Burada olmayı ben diledim! Bundan şikayetçi değilim asla!

Aynı zamanda gelecek ise karanlıktı, belirsizdi. Yeni bir hal mevcuttu, deneyimsizlik vardı!

İşte bu noktada korku kendini gösteriyordu.

Ne yaptım peki? Bu durumla biraz başa çıkabildim; korkuyu kabul ettim, ona kulak verdim. Bende kendisine bir kaç kelam ettim. Anlaşmaya vardık -en azından bu konuda- .Şimdilik iyi gidiyoruz : )

Sanatçının Yolu

Sanatçının Yolu’ndan sanırım hiç bahsetmedim. Aslında başlı başına bir yazı konusu. Bu yüzden ayrıntıya girmeyecek, teknik bilgi vermeyeceğim; bunu sonraya bırakıyorum.

Konuyla ilgili kısmına değinecek olursam; yaratıcılığımı besleyen, özümle/ruhumla/saf gücümle bağlantı kurmamı sağlayan; beni özgürleştiren, güçlendiren, cesaretlendiren bir alan.

Asla yalnız hissetmediğim, yalnız olmadığım için de güvenle ilerleyebildiğim bir alan!

Bu alanda ise 30 kadın birlikteydik; yargısız, koşulsuz bir yerden birbirimize arkadaşlık yaptık alandaki varlığımızda, bazen de yakın temasa geçtik, orada derinlerdeki duygumuzu paylaşabildik.

Çünkü yargı yoktu, yargısız bir yerden duyulmak isteyen sanatçı parçalarımız ve bunu sağlayan güvenli bir alan vardı.

Kulağa çok cazip geliyor değil mi? Kesinlikle öyle, iyi ki! dediklerim arasında..

Dün gece ise 12 haftalık yolculuğumuz bitti : (

Ağlamak isteyen bir yanım var ama henüz hazır değilim, hak ettiği vedayı yapabilmeyi umuyorum!

Bu ne demekti benim için?

Büyümek!

Büyümekti! Güvenli yuvasında büyüyen bir çocuğun, artık yeni bir dünyaya -okula- adım atmasıydı. Ebeveynlerinin yerini öğretmeni ve yabancı yüzlerin almasıydı. Başka bir bina, başka bir sistem, başka kurallarla karşılaşmasıydı. Aynı zamanda yeni arkadaşlar edinmesi, yeni beceriler kazanmasıydı.

Büyümek!

Üniversite için yuvasını, şehrini, ülkesini terk eden bir gencin yepyeni yaşamıyla burun buruna gelmesiydi! Aynı zamanda hayallerine doğru süzülmesiydi.

Büyümek!

Dokuz ay karnında taşıdığın canlının bir anda kollarında olması demekti, onu üstlenmek demekti! Aynı zamanda mucizelere tanıklık etmesiydi.

Bilinmezlik!

Bilinmezlik: Simgesel bir ölüm, bir bitiş… ve aynı zamanda yeni bir başlangıç!

“Bu bitiş benim için de tam olarak böyle bir yerde duruyor.”

“Tıpkı bir çocuğun, gelişimi için güvenli yuvasından çıkıp okula başlaması gibi…

Tıpkı üniversiteye gitmek için evini, şehrini, hatta ülkesini terk eden bir gencin yeni hayatına adım atması gibi…

Tıpkı bir annenin, dokuz ay boyunca karnında taşıdığı bebeğini kollarına aldığında yaşadığı o mucizevi an gibi…”

“Büyüdüm! Ve şimdi yeni fırsatlar, beceriler ve sorumluluklarla yola devam etme zamanı!

İçim çok buruk, o alandaki bağı kelimelerle tarif edemem. Oradaki güveni ve desteği..

Bütüne eden temas eden bir tarafım, güçlenen özgürleşen diğer tarafım.

Çünkü ben bir ve bütündüm. Biricikliğimin içinde bütün ile temas kurandım.

Bir yanım aciz insan parçası, bir yanım ise Tanrısallığı taşıyan özümdü!

Bir yanım sınırlı olan beden, bir yanım ise sınırsızlıktan gelen ruhtu!

İnsani yanım üzgün; kederli, korku ve endişeyle dolu. Ruhum ise mutlu, heyecanlı, kıpır kıpır!

Yazmak iyi hissettirdi! Biraz dinlenmeye ihtiyacım var sanırım!

Kendine hoşça bak!

Nurcan

Konusuz bir yerden yazısı ilk önce Ofistekiler üzerinde ortaya çıktı.

Takdiri Hak Eden Yol!

Nurcan Bağ — Sun, 16 Feb 2025 19:28:22 +0000

Hayat aslında başlı başına bir yol; hayatımız dediğimiz şey ise yolda olma hali. Seçimlerimizle şekillendirebildiğimiz, aynı zamanda şeçimlerimizin ötesinde de var olan bir bilinmezlik.

Peki bu yolu nasıl yürüyoruz?

Öncelikle, hayatımızın sorumluluğunu üsteleniyoruz.

Bu hayat benim hayatım diyerek yeteneklerimiz ve potansiyelimizin sorumluluğunu aldığımız gibi bizi rahatsız eden şeylerin de sorumluluğunu alıyoruz. Küskünlükleri, suçlu aramayı ve dış etkenleri hedef göstermeyi bırakarak.

Potansiyellerimiz başka bir yazı konusu olsun, bugün bizi rahatsız eden şeylere değinelim.

Bir şeyler ters, yanlış, rahatsız edici, üzerimizde yük misali duruyor…

Bunları fark ediyoruz ve böylelikle hayat yolumuzdaki zorluk/sınav temaları belirginleşmiş oluyor.

Her hayat yolu tamamen kişisel bir deneyimdir; herkesin kendi öyküsünü barındıran, kendine özgü bir deneyim alanı! Bu yüzden her mücadele, kendi içinde eşsizdir ve değerlidir!

İlerlerken kendimize güvenli ve destekleyici alanlar sunmak önemli. Sanatın her dalı, psikoloji, kadim bilgelik, spiritüel çalışmalar, çemberler, doğa gözlemi, astroloji ya da bilinçli farkındalık… Destek kaynaklarımızın listesi uzun, çeşitli ve bireyseldir.

Ancak burada kritik bir detay var: Herkese iyi gelen şey bize de iyi gelmek zorunda değil. “Mutlaka dene!” şeklindeki ısrarcı önerilere karşı temkinli olmalı, kendi yolumuzu bulmalıyız. Elbette deneyim paylaşmak güzel ama herkesin içsel yolculuğu kendine özgüdür.

Yalnız olmadığımızı bilmek!

Farkındalığımızı da yanımıza alarak, kendimizi açtığımız alanlarda farkında olmadan destekleniriz, yalnız olmadığımızı fark ederiz (mesela bir film karakteri benim durumuma benzer bir durum içerisindedir, benzer duyguları yansıtıyordur, ya da terapistimizin sözleri, ya da bir resimde yakalanan bir duygu…)

Burada en önemli nokta: yalnız olmadığımızı hissetmek!. Bu paylaşımlar, zihnimizdeki “Ben anormalim, ben tuhafım” duygularının yersiz olduğunu gösterir ve yerini şefkatli bir alana bırakır.

Utanç duygusu!

Ben tuhafım hissi utanç duygusunu doğurur çoğu zaman. Oysa utanç duygusu, insan için ölüm/yok olma hissine en yakın olan ağır bir duygudur.

İşte bu yüzden, “Yalnız değilim ve bu his/durum normal” diyebilmek, kendi içsel gücümüze ulaşmamızda güçlü ve şefkatli bir adımdır.

Gücümüzü toplarız, şefkati yanımıza alarak ve bize ağır gelen duygularımızla yüzleşiriz.

-Burada nefes al, bazen çok zor olduğunu biliyorum, deneyimleyenlerdenim! Geçiyor, her şey gibi!

Şimdi tam da bu kısmı biraz metaforik ele almak istiyorum.

Mağara Metaforu

Cesaretimizi toplayarak kendi içsel mağaramıza giriyoruz. Bu mağara karanlık, havasız ve belirsizdir; korkutucudur. Işıktan uzaklaşmak gibi gelir ama aslında kendimize yaklaşmaktır.

Mağara, tüm varlığıyla bizimdir ve içinde bize ait, çok değerli bir hazine saklıdır.

Çünkü her zor duygu içinde bir fırsat barındırır! Bu yüzden bizimledir!

O hazine, yaşam boyunca kendini hissettirmiştir ama çevresini saran karanlık blokajlar nedeniyle ona sağlıklı yollardan ulaşmak zor olmuştur.

-İlerlerken desteğe ihtiyaç duyarız, insan doğamız bunu gerektirir. Bu alan hem zor hem de geçilebilir bir yerdir.-

Hazinemize yaklaştıkça, içimizde bir tanıdıklık hissi doğar: “Evet, sen benimsin” deriz. Ve o an, içimize derin bir tamamlanmışlık hissi dolmaya başlar: “Kavuştuk ve artık güvendeyiz.”

Bu mağara, aslında bilinçaltımızdır. Bireysel deneyimlerin yanında, kolektif bilincin izlerini de, ataların duygularını da taşır. Orada akla gelmeyecek kadar çok inanç kalıbı, hikâye ve duygu birikmiştir.

Psikanaliz, rüyalar, spiritüel çalışmalar, meditasyon teknikleri ve sezgilerimiz… Tüm bunlar, bizi bu mağaranın derinliklerine götüren araçlardır,

Yüzleşmek ve fark etmek özgürlüğü beraberinde getirir!

Bu mağaraya cesaretle girmek, kendi hazinelerimize ulaşmak ve bana ait olanla buluşmak…

Hayatının sorumluluğunu alan, kendi iç dünyasına korkusuzca giren orada çiçekler açtıran kişidir, gerçek alkışı hak eden!

Cesur olanlar kendi mağarasına girebilenlerdir!

Oradaki hazineyi alır ve daha güçlü bir yerden hayatına devam eder!

Hayranım her birinize!

Geçen gün arkadaşım Pelin’le yaşadığımız bir durum, içimde güçlü bir takdir hissi uyandırdı. Bu hayranlığımı ona ifade ettim ama aynı zamanda bu satırlara da taşımak istedim.

Umarım bu yazı, yolculuğunuzda küçük de olsa bir destek olur.

Kendine hoşça bak!

Nurcan

Kaynaklar:

Resim:Pinterest

Screenshot

Takdiri Hak Eden Yol! yazısı ilk önce Ofistekiler üzerinde ortaya çıktı.

Erdem Tuzağı

Nurcan Bağ — Sun, 12 Jan 2025 13:20:07 +0000

Erdemler, bizim iyi bir insan olma yolunda edindiğimiz değerlerdir; şefkat, anlayış, iyilik, samimiyet, sevgi, hoşgörü, azim, kabul, dinlemek gibi…

Hayatta yaşadığımız her olayda erdemlere temas ederiz. Bazen birinin yaptığı kötülükte kendi iyi olma erdemimizi büyütürüz; bu davranış kötü, bundan kaçınmalıyım deriz. Ya da birine istemsizce nahoş bir davranışta bulunuruz, sonrasında pişman olup orada olması gereken doğru davranışı içselleştiririz.

Bu, olgunlaşma halidir; kâmil insan olma hali… Hayat yolu ise bana göre “Erdemlerle Bezenme” sanatıdır.

Lakin burada bazı erdemler bizi tuzağa düşürebiliyor. Sanatçının Yolu kitabında Julia Cameron buna “Erdem Tuzağı” diyor. Bu erdemler bizi bir yerlerde yüceltirken, diğer taraftan alıkoyar.

İyi bir anne olma erdemi, kendi bireyselliğimizi unutturur; iyi bir çalışan olma hali, aile hayatımızı geriye atar. İyi bir sanatçı olma hali, yaratmaktan ve adım atmaktan alıkoyar. Merhametimizle çocuğumuzun sorumluluk alamaması, fazla canlı cıvıl cıvıl yanımızla ikili ilişkilerin dinamiğini tek taraflı üstlenmek gibi…

İyi olma, bir yerin hakkını verme hali güzeldir ama buradaki denge gözetilmediğinde başka bir tarafta dengesizliğe sebep olur. Ego sağlıklı bir şeydir ama çizginin altı ve üstü sağlıksızlaştırır; buradaki durum da çizginin üstünde olma hali.

Üçüncü defa Sanatçının Yolu grubuna katılıyorum ve ancak şimdi aydım a dostlar! Vakti şimdiymiş demek ki diyorum. 🙂 Kendi erdem tuzağımla yüzleşiyorum ve bunu sizinle de paylaşıyorum.

Benim erdem tuzağım, oldukça iyi olma hali… Annelikte oldukça iyi olma, araba kullanırken oldukça iyi olma, öğrendiklerimi uygulamada oldukça iyi olma, hayatı yaşamada, meselelerin üstesinden gelmede oldukça iyi olma, yaratıcılığımda oldukça iyi olma, ilişkide oldukça ideal bir partner olma hali; yani üstlendiğim her şeyde oldukça iyi olma hali…

Buradan bakınca çok masum görünüyor; “Ne güzel işin hakkını veriyorsun,” diyordum kendime şu güne kadar. Bu yaşıma kadar benimle bu yüzden gelmiş zaten kaçak. 🙂 Ama fark ettiğim şey, tad alamama, yarış hali, kanıtlama çabası, iyi değilsem komple reddetme, iyi olacağıma inanmıyorsam hiç girişmeme, iyi olamadığımda başarısızlık, haddimden fazla sorumluluk, eksiklik duyguları… gibi ağır duygular ve burada kendime yaptığım haksızlık.

Yabancı dil ile ilişkim bu yüzden hep bozuk mesela. Tam olarak o dile hâkim değilsem olanı da yok sayıyorum. (Ve ben şu an yabancı bir ülkede yaşıyorum, düşünün içsel kavgamı. :)) Ben bu dili bilmiyorum, bak anlayamadığım bir sürü şey var diyerek olanı da reddediyorum ki bu, dil öğrenmenin doğasına aykırı. Yüzmede profesyonel değilim mesela, olmayı arzulayan bir yanım var ama bir şekilde yüzebiliyorum. Ama oldukça iyi olamadığım için bu halimi yok sayıyorum, “Sen yüzme bilmiyorsun,” diye kendimi başarısız ve eksik sayıyorum. Ödevlerimi tam yapamadıysam eğer, yaptıklarım da direkt gözümde kayboluyor; “Yapamadın işte, yapmadın,” derken buluyorum kendimi. İlişkilerimde ben gayet iyi olayım diyerek ilişki dinamiğini tek başıma üstleniyorum; sonra da yorgun hissediyorum ve ben bırakınca kopacak tedirginliği de cabası. En çok da yaratım yapmamı ve kendimi gerçekleştirmemi baltalıyor bu hal; oldukça iyi olmayı bekleyen bir hal beni adım atmaktan men ediyor, cesaretimi yok ediyor. Bunun gibi sayabileceğim bir sürü örnek…

Burada kaçırdığım şeyler ise insan olmak, deneyimlemek, tad almak, çaba göstermek, denemek, yolda olmak; sonuçtan bağımsız, yeniye açık olmak, macera, şefkatte ve kabulde olmak, yeteneklerimle ve yetemediklerimle var olmak, olduğum halimle bir birey olmak, onaylamak, teslimiyet ve güven, başarı, cesaret…

Aslında bu erdem tuzağı beni olduğum halin en iyi hal olduğundan uzaklaştırıyor. Ölçülere, kıyaslamalara, mükemmel sanılana tabii tutuyor. Çok acımasızca, biliyorum. 🙁

Ama şimdi diyorum ki: “Olduğum hal en iyi hal zaten!” ve “Buradaki tek ölçü benim!”
“Hayat ise deneme ile deneyim kazanma, tüm bunlar olurken de tad alma yeri.”

Kendine hoşça bak!

Nurcan

Kaynaklar:
Kitap:Julia Cameron/Sanatçının Yolu
Görsel:Pinterest

Erdem Tuzağı yazısı ilk önce Ofistekiler üzerinde ortaya çıktı.

Savaş mı, Mücadele mi?

Nurcan Bağ — Sun, 12 Jan 2025 13:15:14 +0000

Dün bloğumu yazmak için bir kafeye gittim, nezih bir ortamda, şık kıyafetlerim içinde zarafetle oturup yazıma konsantre olacaktım. İdeal sahnem hazırdı; defalarca görmüştüm bu sahneyi ve hemen uyum sağladım.

Ama sadece dış koşullara uyum sağlamıştım; içimdeki sosyal kaygı, “Hoop, dur bakalım!” diyerek hemen kendini gösterdi. Henüz mekâna varmadan tüm vücudumu gerginleştirdi, mekânı beğenmedi ve beni başka bir yere yönlendirdi. O vakte kadar zaten eften püften işlerle oyaladı beni. En sonunda da siparişimi alan bayanla yaşadığım iletişimsizlikle iyice kendini var etti.

Evet, bu tam anlamıyla sosyal kaygıydı ve oradaydı; ağını tüm bedenime dolayarak beni sarmalamıştı. Zaten blog yazıp bunu sosyal ortamda paylaşacak olmam bir sosyal kaygı yaratıyordu, üstüne üstelik diline tam vakıf olamadığım (lehçe ve şive, gırtlak yapısı gibi faktörler de eklenince) bir ülkede dış bir mekâna giderek bu kaygıyı depreştiriyordum.

Sonuç ne mi oldu? Hüsran tabii ki 🙂 “Sen kim, yazmak kim…” gibi yargılayıcı, azarlayıcı, etiketleyici, yok edici ifadelerle eve geri döndüm.

Aslında evden çıkmadan önce, podcastte “Bir Aile Meselesi” kanalında “yalnızlık” temasını dinlemiştim. (Bir Aile Meselesi kanalı, üniversite psikoloji bölümünü birlikte okuyan, yıllardır bu alanda faaliyet sürdüren çok tatlı bir çiftin kanalı, tavsiyemdir.) Yalnızlıkla nasıl başa çıkabildiklerine dair kendi deneyimlerini paylaşırken Zeynep Hanım, “Kaygılı ve hassas kişiliğimle baş ederken yalnız hissettim.” diye bir tanımlamada bulundu kendisiyle alakalı. Bu işe yıllarını vermiş bir insanın itirafına ihtiyaç duyuyormuşum demek ki, yıllardır görmediğim, gördüğümde de kaçmaya, kurtulmaya çalıştığım sosyal kaygı bozukluğum ve hassas kişiliğimi kabul etmek için.

Kabul diyorum ve burada biraz duruyorum, belki sen de durmak istersin.

Kaygılı ve hassas bir kişilik olduğumu kabul ettim.

Kabul ettiğim an savaşım bitti, mücadele kendini gösterdi. Savaş diyorum çünkü savaşta yenen ve yenilen vardır, mücadele diyorum çünkü mücadelede strateji geliştirip güçlenmek vardır. Savaş yenilgiyi ve hayal kırıklığını barındırıyor, mücadele ise yeteneklerini, özgüvenini güçlendiriyor. Savaşta reddediş, mücadelede kabul vardır. Savaşta öfke, mücadelede ise şefkat vardır.

Ben henüz dünyaya gözlerimi açmışken, güven ve sevgi ihtiyacım karşılanmamış (illa dehşet verici bir olaya gerek yok burada, ben de bir anneyim ve istemeden hangi duygulara sebep oldum acaba) sonuç olarak elzem olan sevgi ve güvenin eksikliği kaygıyı doğurmuş. Sosyal kaygı bir canavar, bir kusur, bir etiket olarak kendini var etmiş benliğimde.

Ondan kaçmaya ve kurtulmaya çalışarak enerjimi boşa harcamış, kendimi kurban bilincine yaklaştırmışım. Bu, insanın kendine yapabileceği en büyük eziyet 🙁

Halbuki her insan gibi ben de kusurları olan bir canlıyım, bu hayat yolunda da o kusurlarımı iyiye çevirmeye çalışacak olan bir canlı türü, herkes gibi…

Böyle deyip kabule geçtiğimde, “Evet, seni görüyorum, duyuyorum; sen oradasın ama benden büyük değilsin, seninle başa çıkabilirim. Hadi gel el ele ilerleyelim, beni zorlayacağını biliyorum ama ilerlemeye devam edeceğiz ve ilerledikçe küçüleceksin, hatta belki bir vakit oyun figürü olacaksın.” diyebiliyorum.

Korku için bu metodu uygulamıştım ve eğlenceli gelmişti. Bu duygular neden var kısmına girmiyorum. Bu bambaşka bir konu.

Bu ömür boyu böyle mi sürecek? Kaçıp reddettiğim sürece evet, ama kabule geçtiğimde hayır.

Beynimiz metaforları sever, hadi oynayalım 🙂 Onu bir soğana benzetecek olursam, onunla el ele ilerlediğimde her eşikte ondan bir tabaka kalkacak, bir tabaka daha, bir tabaka daha… Böylelikle onunla daha kolay mücadele eder hale kendimi taşımış olacağım, burada pratik taktikler geliştirmiş olacağım. Benim için onunla sesli konuşmak güzel bir taktik 🙂 Belki sen de kendi taktiğini bizimle paylaşmak istersin, çok mutlu olurum.

Bakın, bu yazım size ulaştı; bu ne anlama geliyor? 🙂

El ele de yürünebiliyormuş!

Peki bu denli sosyal kaygıya sahip olup da hayallerimin hemen hemen hepsinin sosyallik barındırıyor olması ise bende yeni bir kapı açtı. Bu nasıl bir çelişkidir diye ilk başta çemkirdim tabii ki 🙂

Bu mevzu da içimde demlensin, diliyorum ki başka bir yazı başlığı olsun.

Kendine hoşça bak!

Nurcan

Kaynaklar:
Görsel:Pinterest
Podcast:Bir Aile Meselesi

Savaş mı, Mücadele mi? yazısı ilk önce Ofistekiler üzerinde ortaya çıktı.